Na górę
ENGLISH NEWSLETTER
AKADEMIA
16. Europejska Noc Muzeów 2022
Zapraszamy w godzinach 18.00-23.00
 
W ramach 16. Europejskiej Nocy Muzeów zapraszamy wszystkich bardzo serdecznie do galerii Akademii Sztuki w Szczecinie.
W sobotę w godzinach 18.00-23.00 możecie zobaczyc dwie bardzo ciekawe wystawy w galeriach ZONA Sztuki Aktualnej i R+!
 
Biotekton – Konstatacje | Tomasz Matusewicz 
Galeria R+
Wystawa prezentuje autorską analizę i prezentację ewolucji projektu: Kinetycznej Struktury Światła – Biotektonu. Realizacja projektu odbyła się w Polskim Teatrze Tańca w Poznaniu 2021. Biotekton Matusewicza można formalnie określić jako kinetyczny witraż, ścianę mobilną albo scenograficzną kurtynę światła. Artysta swoją realizacją/interwencją spaja strukturę architektoniczną z jej użytkownikami: tancerzami, pracownikami teatru i widzami. Podczas wystawy prezentowany będzie również film pt.: ATOMY– Performans inaugurujący witraż „Biotekton” w Polskim Teatrze Tańca.

Tomasz Matusewicz dr hab. prof. PP. 
Studiował malarstwo i rzeźbę w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu (ob. Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu). Debiutował w 1993 r. na wystawie Nowe Pokolenie w Sztuce Polskiej. Idee poza Ideologią w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie. 
Doktorat w 2003 na Wydziale Rzeźby i Działań Przestrzennych, ASP w Poznaniu.
Habilitacja w 2013 na Wydziale Rzeźby i Działań Przestrzennych, UAP w Poznaniu.
Od 2000 r. pracuje na Wydziale Architektury Politechniki Poznańskiej w Katedrze Rysunku, Malarstwa, Rzeźby i Sztuk Wizualnych. Od 2015 r. prowadzi przedmiot Kody kulturowe w budownictwie dla doktorantów na Wydziale Budownictwa i Ochrony Środowiska. Od 2019 r. Przewodniczący Komisji Urbanistyki, Planowania Przestrzennego i Architektury PAN Oddział w Poznaniu.
Realizuje się w zakresie obiektów malarskich, malarstwa sztalugowego, architektury, w tym projektów wnętrz. Jest autorem instalacji, obiektów i rzeźb wpisanych w architekturę i otoczenie. Prowadzi również działania interaktywne z pogranicza scenografii i intermediów.
Brał udział w licznych wystawach w kraju i za granicą. 

Pokrzywnice / Nettlebrides | Liliana Zeic
Zona Sztuki Aktualnej 
W poszukiwaniu bezpieczeństwa dla queerowego ciała Liliana Zeic sięga do świata roślin, które stają się przewodniczkami jej opowieści. Pokrzywy okazują się giętkim pełnym wdzięku ornamentem, mają chroniącą moc, ale też siłę emancypacji. Nie ma tu normatywności, wszystko znajduje swoją formę i słuszność, nawet jabłka na dębach. Narośle i skazy stają się symbolem przekuwania czegoś niechcianego w kluczowe. 
W jej pracy z delikatnymi tkankami drewna, opracowywaniem ich powierzchni, w komponowaniu ze sobą drobnych, ale też kruchych elementów, jest dużo czułości. Podwójnej: dla dotykanej materii, ale też tej dla siebie samej. Rytmiczne, powtarzalne czynności koją, jak mantra. Znikają powidoki niełatwych wspomnień ze stolarni rodziców.
Zapachy politury i struktury fornirów Zeic odkrywa dla siebie i przekłada na kompozycje mówiące o intymności i wyzwoleniu przez radykalną bliskość. Buduje wizualny kodeks przetwarzania traumy poprzez oswajanie praktyk seksualnych, jakby układała zielnik. 
Sięga też po włókno z pokrzywy, jest ono bardzo mocne, a jednocześnie delikatne. Ta dwuznaczność ziół o oczyszczających właściwościach, które traktowane są jak chwasty sięga aż baśni słowiańskich, gdzie seks pozamałżeński nazywano „skakaniem w pokrzywy”, a pozamałżeńskie dziecko „znajdą z pokrzyw”, urodzoną przez „pokrzywnicę”. Określenie to wcale jednak nie musiało oznaczać potępienia przez społeczność. Równie dobrze mogło wyrażać ukryte uznanie dla odwagi podejmowania ryzyka w imię instynktu, intuicji, wolności. Zeic przechwytuje to pojęcie stwarzając miejsce dla zachwytu nad tym, co nienormatywne i co na granicy/poza granicami społecznego przyzwolenia.

Liliana Zeic (dawniej Liliana Piskorska) – rocznik 1988, artystka wizualna, doktora sztuk pięknych, queerowa feministka.
W swojej praktyce artystycznej analizuje problematykę społeczną z perspektywy radykalnej wrażliwości, zajmuje się tematem queerowości i nieheteronormatywności oraz czerpie ze swoich doświadczeń wychowywania w regionie Europy Środkowo-Wschodniej. Pracuje z wideo, fotografią, obiektem oraz tekstem tworząc intermedialne i performatywne projekty oparte na badaniach artystycznych. Pod nazwiskiem Zeic tworzy od lutego 2020 roku.
Finalistka Forecast Forum w Haus der Kulturen der Welt w Berlinie w 2017 roku. Laureatka nagrody publiczności: Spojrzenia 2019: Nagroda Deutsche Bank. Laureatka OP YOUNG 2020, w tym samym roku nominowana do nagrody WARTO. Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych i publicznych (m.in. Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Muzeum Współczesne Wrocław, Galeria Miejska Arsenał).