Co ty robisz? Wystawa Michała Rostockiego

Galeria r

projekt kuratorski PLUSK

Michał Rostocki
cykl wystaw “Co ty robisz?”
projekt kuratorski PLUSK

Galeria R+,
Pałac pod Globusem

wernisaż wystawy:

25.04.2024 r. (czwartek), godz.: 19:00

czas trwania wystawy:
25.04–26.05.2024 r.

W celu obejrzenia wystawy kontakt z Zosią Marysią Wojtkowiak
zosia.wojtkowiak@student.akademiasztuki.eu
+48 604 590 486

kuratorzy:
dr Anna Maria Karczmarska
dr Mikołaj Małek

Kolejny artysta, który gości w Galerii R+ w ramach cyklu Co ty robisz? projektu kuratorskiego PLUSK to Michał Rostocki. Artysta, programista, matematyk, twórca niezależnych gier i scenariuszy komiksów. Proponując cykl wystaw Co ty robisz? zadajemy pytanie twórcy o motywacje i proces powstawania dzieła. Zadajemy to pytanie poniekąd drażniąc i prowokując. Czekamy, że artysta nie tylko pokaże nam efekt, końcowy obraz, ale także odsłoni zasłonę dzielącą tworzenie od wytworu.

Michał Rostocki artysta wizualny, programista, matematyk, twórca niezależnych gier wideo. Tworzy grafikę generatywną w stylistyce retro. Interesuje go sztuka kinetyczna i interaktywna, wykorzystywanie języków programowania w sztukach wizualnych oraz tworzenie krótkich form narracyjnych. Jego prace były wystawiane m.in. w Zachęcie i Galerii Czułość. Współprowadzi firmę IT. Nigdy nie miał szefa.

Michał do tworzenia swoich ruchomych obrazów używa kodu. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że kod ten nie przekracza zazwyczaj 280 znaków. To jest naprawdę bardzo mało. W wypadku gier, te prezentowane na wystawie, nie przekraczają 1kb i to jest również bardzo mało. Tyle co nic.

Ograniczenia, które nakłada na swoje działanie Michał Rostocki mają jednak głębszy sens niż tylko stworzenie czegoś co “zajmuje mało miejsca na dysku”. W ograniczeniach tych Michał Rostocki znajduje specyficzną formę wypowiedzi zamkniętą w zapętleniu, paradoksie i żarcie. Minimalizm środków, maksymalizm możliwości i treści. Ekonomia wypowiedzi, który doprowadza Michała Rostockiego do skrótu myślowo-obrazowego bardzo często ma charakter wspomnienia, przywołania atmosfery, którą wydaje się nam dobrze znana. Większości prac towarzyszy również krótki tekst, który pomaga interpretować ruchomy obraz – tekst nastraja odbiorcę, dostosowuje go do tego co widzi w pikselowych tworach.

W pracy asemic migraine towarzyszące zdanie jest kluczowe, aby w ogóle móc zinterpretować tę pracę. Pojawia się w niej również semantyczny paradoks (pismo asemiczne nie może być pismem lekarza przepisującego receptę) oraz paradoks sytuacji - kogoś kto z migreną ledwo próbuje odczytać zapisaną nazwę lekarstwa, które przepisał lekarz. Pojawiającym się motywem w wielu pracach jest uproszczona figura ludzka. “Ludzik” nie ma rąk, a jego ruch jest schematyczny i pikselowy. Na jednej z prac Dragon’s teeth ludzikom wypadają zęby a z tych porzuconych zębów jak z nasion powstają kolejne ludziki. I tak w kółko. W innych pracach loop, czyli metoda niekończącego się zapętlania ruchomego obrazu, powtarzalna sekwencja przejawia się w murmuracji ptasich chmar, w innej, ręka fraktalowo wyrasta z ręki.

Do tworzenia tej wystawy zaprosiliśmy studentów Pracowni Projektowania Scenografii Anny Karczmarskiej i Mikołaja Małka oraz Technik Obrazowania Projektowego Przemysława Czepurko (Martę Kubiak, Karolinę Grygier, Karola Pabicha, Aleksandrę Czubińską, Alicję Czarny, Kamilę Silicką, Annę Kolanecką) oraz studentkę studiów kuratorskich Zosię Marysię Wojtkowiak. Wspólnie stworzyli scenografię dla tej wystawy. Interwencja scenograficzna zakładała stworzenie papierowych rzeźb i instalacji oraz aranżację obu sal galerii.