Otoczak dobrze leży w dłoni / KINGA BARTNIAK

Galerie Akademii Sztuki w Szczecinie

19.05 – 17.06.2021

KINGA BARTNIAK

Otoczak dobrze leży w dłoni

ZONA Sztuki Aktualnej

19.05 – 17.06.2021
W dzień otwarcia wystawa czynna od 15:00 do 19:00.

kuratorka:

Jagna Domżalska

Szlifowanie to siła normalizująca. Działa przez ujmowanie. Zmienia formę zewnętrzną obiektu (lub idei) o brudnej, ostrej lub niebezpiecznej formie. Otoczak to odłamek skały, wygładzony przez wodę, która go transportuje. Proces wzajemnego ścierania kamieni sprawia, że większe lub twardsze zostają oszlifowane, a mniejsze i bardziej kruche zanikają.

Otoczak dobrze leży w dłoni. Rzucony, gładko muska powierzchnię wody, a opływowy kształt sprawia, że w powietrzu trajektoria jego lotu jest precyzyjna. Inaczej rzuca się kamieniami nad jeziorem, a w innym celu w centrum miasta. Jak daleko od siebie są agresja i zabawa?

Otoczak jest de facto produktem przetworzonym. Gotowym narzędziem, które można traktować też jako półprodukt i poddać dalszej obróbce.

Galwanizacja to siła normalizująca, która działa przez dodawanie. Powłoka zabezpiecza formę obiektu, jednocześnie neutralizując instynkty użytkownika. Posrebrzony otoczak przypomina kule do gry w bule. Powstały we Francji termin “buliganizm” opisuje przypadki przemocy po i w trakcie gry w bule, wynikające z napięcia podczas gry, rywalizacji i właśnie narzędzia dobrze leżącego w dłoni. Istnieją przesłanki mówiące o grze w bule kulami armatnimi podczas przerw w walkach. Jak daleko od siebie są agresja i zabawa?

Kinga Bartniak poszukuje przestrzeni neutralnych, gradientowych, zachęcających do otwartej komunikacji. Działa dwojako. Najczęściej poprzez inicjowanie interakcji między ludźmi – generuje sytuację doświadczania. Równolegle jednak pracuje odwrotnie, sama doświadcza, realizując intymne performensy dokamerowe, bez przeznaczenia do ich prezentacji, którymi jednak dzieli się z publicznością na tej wystawie.

Praca Otoczak dobrze leży dłoni rozpracowuje napięcie między przyjemnością gry a momentem zbudzenia się agresji. Artystka dąży do uchwycenia momentu pomiędzy tymi stanami. Tytułowej pracy towarzyszą dwa wcześniejsze projekty Kingi Bartniak, poruszające się w podobnych obszarach. Wehikuł międzygatunkowy, to obiekt, który uwględnia, szanuje przestrzeń prywatną, a jednocześnie jest wobec niej agresywny. Działa myląco na zmysły. W pracy wideo o tym tytule artystka mierzy się z przekraczaniem granic. Podobnie w cielesnych Odlewach pozostałości po działalności człowieka - przytula ostre, metalowe odpady fabryczne, ruiny wieży widokowej czy głazy. Konfrontuje się z materią i jej kontekstem. W obu przypadkach obrazuje moment pomiędzy stanami. Interesuje ją chwila, w której pojawia się bodziec przeciągający na drugą stronę.

Projekt Idea oceanu natomiast odnosił się do zależności między ciałem, które wpada do oceanu a siłą, która je w nim kształtuje. Autorka stawia pytanie czy szlifowanie, jako normalizacja odbierająca większość cech charakterystycznych jest zjawiskiem pozytywnym czy destrukcyjnym? Czynniki zniekształcające światopogląd danej grupy mogą przemieniać naturalną potrzebę konkurencji w destrukcyjną agresję. Podobnie jak jest z agresją wywołaną tym jak dobrze kula do gry leży w dłoni i że może służyć nie tylko do zabawy.

Otoczak dobrze leży w dłoni, 2021, instalacja site-specific, obiekty znalezione, otoczaki
Otoczak dobrze leży w dłoni, 2021, wideo, 3', pętla
Wehikuł międzygatunkowy, 2019, mata tkana, trzcina
Wehikuł międzygatunkowy, 2019, wideo, 1' 1'', pętla
Idea oceanu, 2019, wideo, 42'', pętla
Odlewy, od 2019, wideo (zapis performensu dokamerowego)
Idea oceanu, 2019, obiekt: naczynie na wino (krater), gips, szlagmetal
Odlewy, od 2019, fotografia cyfrowa (zapis performensu dokamerowego)
Idea oceanu, 2019, obiekty znalezione (slajdy)

Dofinansowano w ramach „Mecenatu kulturalnego Miasta Szczecin”.

Kinga Bartniak - artystka-badaczka, urodzona 1995 roku we Wrocławiu. Absolwentka Grafiki na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, studiowała też na Vilnius Academy of Art oraz brała udział w projekcie na Academia di Belle Arti w Rzymie. W 2019 roku rozpoczęła doktorat o przestrzeni pomiędzy pracą, a czasem wolnym. Uczestniczyła w rezydencjach: intermedialnej WB - Roots Movement w Lutherstadt Wittenberg w Niemczech, Land Art w Sokolu, online Art House organizowanej przez Instytut Adama Mickiewicza oraz online w OPENHEIM. Obecnie przygotowuje się na rezydencję Sztuka dla Ziemi i Człowieka w Opolnie Zdroju, organizowanej przez Muzeum Współczesne we Wrocławiu. Współpracowała z Instytutem Adama Mickiewicza, OPENHEIM, MWW, Pracownią Otwartą we Wrocławiu i Galerią JEST.

Dofinansowano w ramach „Mecenatu kulturalnego Miasta Szczecin”.

Kinga Bartniak
A Pebble Fits the Hand Nicely
19.05 – 17.06.2021
curator: Jagna Domżalska
On opening day, the exhibition may be viewed from 3 p.m. to 8 p.m.

Abrasion is a normalizing force, which operates through subtraction. It changes the outer form of an object (or an idea) which possesses a rough, sharp, or dangerous form. A pebble is rock fragment which has been polished by water which transports it. As the stones grate against one another, the larger and harder are worn down to a shape, whereas the smaller and more fragile simply vanish.
A pebble fits the hand nicely. When thrown, it skims over the surface of the water, while the aerodynamic shape lends precision to the trajectory of its airborne flight. Yet throwing stones on a lake is quite unlike doing so in the city, where the purpose is different. How far is it from aggression to play?
The emotional nature of an object is instrumental to its success, as D. A. Norman observes in Emotional Design. A pebble is in fact a processed product. A ready-made tool which can also be treated as a half-finish item and subjected to further processing.

Electroplating is a normalizing force which operates by virtue of addition. A layer protects the form of an object, simultaneously neutralizing instincts of the user. A silver-plated pebble resembles the boules used in petanque. Coined in France, the term “bouliganism” denotes acts of violence occurring after and in the course of a game of petanque due to the excitement involved, the rivalry and the tool which fits the hand so nicely. There are accounts which speak of playing with cannonballs in the period of lull in the midst of fighting. How far is it from aggression to play?

Kinga Bartniak looks for neutral, gradient-imbued spaces which encourage open communication. The artist makes use of diverse media, though she mainly employs video, the concept of games and objects. The crucial element in her projects is working with people for whom she creates situations and worlds, both in the real and the virtual space. The exhibition at Zona Sztuki Aktualnej is yet another application of the idea of game and viewer interaction.

Kinga Bartniak, born in 1995 in Wrocław, is an artist-researcher. Graduate of the Academy of Fine Arts in Wrocław, she also studied at the Vilnius Academy of Art and participated in a project at the Academia di Belle Arti in Rome. In 2019, she embarked on a doctoral dissertation concerned with the space between one’s professional work and leisure time. Artist-in-residence with the intermedia WB - Roots Movement, Lutherstadt Wittenberg (Germany), Land Art in Sokol, Art House, an online undertaking organized by the Adam Mickiewicz Institute as well as OPENHEIM (online). Currently, she is preparing for the residency Art For the Earth and Humans in Opolno Zdrój, organized by the Wrocław Contemporary Museum. Collaborator of the Adam Mickiewicz Institute, OPENHEIM, Wrocław Contemporary Museum, Pracownia Otwarta in Wrocław and Gallery JEST.

translation: Szymon Nowak