Na górę
ENGLISH NEWSLETTER
krzyk.słuchaj
Wyrzutnia. Czyj krzyk? Czyje milczenie?
Ćwiczenia słuchowo-wyobrażeniowe z Duchini Bei (Olga Lewicka & Ola Zielińska) ENG
16.05.2021, godz. 18-21
 
 
Duchini Bei to duet hauntologiczny, zainicjowany jesienią 2020 w Berlinie przez twórczynie Olgę Lewicką i Olę Zielińską, działający w obszarze doświadczania, cielesno-wyobrażeniowego badania i filtrowania rzeczywistości poprzez doświadczenie estetyczne.
 
Ola Zielińska w swojej praktyce twórczej łączy działania artystyczno-kuratorskie z projektowaniem przestrzennym. Jej prace i badania koncentrują się wokół metod praktyk kolektywnych, inkluzywnych metodologii pracy oraz sposobów obnażania i sabotowania mechanizmów opresji. Członkini SAVVY Contemporary, niezależnej przestrzeni sztuki w Berlinie. Współtworzy program Untraining The Ear: Listening Sessions, zajmujący się alternatywnymi praktykami słuchania w obrębie muzyki i sztuki dźwięku. W ostatnich latach współpracuje z Teatrem Współczesnym w Szczecinie, Teatrem Kana oraz Sceną Roboczą - Centrum Rezydencji Teatralnych w Poznaniu.
 
Olga Lewicka — malarka, autorka książek artystycznych, kolaży, działań performatywnych i tekstów o sztuce; zajmuje ją polityka percepcji i operacje na niej: powierzchnie, powłoki, fake, fantazja; praca procesualna; procedury wyobraźni, uczenia się i transformacji; oddech jako narzędzie poznania; pamięć ciała i matrix. Aktualnie pracuje nad artystyczną antologią, poświęconą pracy procesualnej jako emancypacji z neoliberalnego zawłaszczania wszelkich kreatywnych procesów: "The Economy of Process, Or Pull Out What You Stand On“ („Ekonomia procesu albo: wyciągnij to, na czym stoisz“).
 
 
Duchini Bei is a hauntological duo, initiated in autumn 2020 by artists Olga Lewicka and Ola Zielińska, working in the field of experiencing, body-imaginary research and filtering reality through aesthetic experience.
 
Ola Zielińska in her creative practice combines artistic and curatorial activities. Her work and research focus on collective practices, inclusive work methodologies, and ways of exposing and sabotaging the mechanisms of oppressions. Member of SAVVY Contemporary, an independent art space in Berlin. As part of the team of Untraining The Ear, Listening Sessions Program, her focus is on alternative listening practices in the field of music and sound art. In recent years, she has been cooperating with the Contemporary Theater in Szczecin, Kana Theater in Szczecin and Scena Robocza — Theater Residency Centre in Poznań.
 
Olga Lewicka – artist (mainly painter, but also author of performative activities, art books, environments and essays on art); areas of interest: the politics of perception (its disclosures & operations on it: surfaces, covers, fake, fantasy); processual work; imagining, learning &  transforming procedures; breath as an instrument of recognition; body memory and matrix. Recent project: an artistic anthology devoted to processual work as emancipation from the neoliberal appropriation of all creative processes ("The Economy of Process, Or Pull Out What You Stand On"). Professor at the Art Academy of Szczecin, Poland, Department of Painting.
Resztki krzyku. Szukamy ich. One wszystkie, te resztki, są przez nas stworzone. Osobiście rozdzieliłyśmy krzyk od emocji. Rozdzieliłyśmy emocję i krzyk i podzieliłyśmy je na części, pomodyfikowałyśmy, żeby nie były rozpoznawalne. Potem zagrzebałyśmy je w różnych miejscach. Osobiście je tam pozanosiłyśmy. 
 
Z lęku przed rozpaczą.
 
W serii ćwiczeń słuchowo-wyobrażeniowych próbujemy sprawdzić czy dźwiękowy wybuch towarzyszący afektowi — z bólu, ekstazy, radości, przerażenia, nienawiści, bezsilności, czy próby umacniania relacji władzy — jest krzykiem? Jak ciało zapamiętało te afektywne sytuacje? Czy możemy usłyszeć, odczuć, zobaczyć echo krzyku?
 
ENG
 
16/05/2021, 6pm-9pm
Launcher. Whose scream? Whose silence? A series of listening-imaginary exercises
with Duchini Bei (Olga Lewicka & Ola Zielińska)
 
Slivers of the scream. We are looking for them. All of them, all of these remnants, had been made by us. We personally splitted emotions from the scream. And we dissociated them from one another & splitted them into particles, we modified them so that they would not be recognizable. Then we buried them in different places. We personally took them there. Out of fear of despair.
In a series of listening-imaginary exercises we’ll investigate whether the auditory outburst accompanying an affect — out of pain, ecstasy, joy, terror, hatred, helplessness, or a power game — is actually a scream. How and where did the body memorize these affective moments? Can we hear, feel & see the echo of a scream