Zakorzenienie – język dotyku to wystawa zbiorowa prac/twórczości pedagogów i pedagożek oraz prac semestralnych i dyplomowych studentek i studentów Akademii Sztuki w Szczecinie prezentująca kwestie teoretyczne oraz praktyczne związane z haptycznymi aspektami odczuwania oraz użytkowania form przestrzennych, obiektów czy instalacji artystycznych.
Formy krajobrazu, podobnie jak tożsamość i możliwości jego mieszkańców, nie są nałożone na substrat materialny, lecz wyłaniają się jako skupienia działań w obrębie pola relacji […] krajobrazy są wplecione w życie, a życie ludzi jest wplecione w krajobraz i jest to proces, który ciągle trwa i nie ma końca.
Nawiązując do słów Tima Ingolda, który podkreśla, że jako społeczność nie żyjemy na świecie, lecz w świecie, w kontekście wystawy ZAKORZENIENIE – JĘZYK DOTYKU ważny stał się aspekt poszukiwań doświadczeń poprzez zmysł dotyku oraz relacji w zakresie czterech połączonych ze sobą ideowo narracji – MIEJSCE, WSPÓŁ/ISTNIENIE, ZJAWISKO/ZWYCZAJ, JA. Każda narracja – mimo posiadania swojej własnej autonomii w postaci punktu wyjścia – staje się polem do dialogu oraz wymiany emocji, wrażeń czy doznań zmysłowych.
narracja_01: MIEJSCE
– tożsamość, identyfikacja z przestrzenią oraz jej przeszłością, materiałem, surowcem pamięcią, wspomnieniami;
narracja_02: WSPÓŁ/ISTNIENIE
– przywiązanie do obecności, drugiego człowieka, osoby fizycznej, interakcja, relacje z ludźmi, trwanie;
narracja_03: ZJAWISKO/ZWYCZAJ
– nawiązanie do mechanizmów, obyczajów, kontekstu kultury, rytuałów codziennych, aspekt terapeutyczny;
narracja_04: JA
– podróż osobista, zapuścić korzenie, autorefleksja;